Pinakamatingkad na katangian ng Inglatera noong dekada 80 ay ang laganap na kahirapan bunsod ng kawalan ng trabaho sa ilalim ng panunungkulan ng konserbatibong si Margaret Thatcher. At katulad ngayon, ang tropang Ingles ay sumabak noon sa isang gera, ang Falklands War. Tulad ng pagiging di popular na pagsali ng UK sa Iraq War, marami sa mamamayan ng England ang di pabor sa pagdedeklara ng gera ng Britanya laban sa Argentina para igiit ang karapatan nito sa Falklands.

Lumawak ang hanay ng mga uring manggagawang walang trabaho bunsod na rin ng maling prayoridad ng gubyernong Thatcher. Nagresulta ang ngayo’y tinaguriang Thatcherism sa malawak na pagkadiskontento ng mga mamamayan. Sa ganitong panahon umusbong ang iba’t ibang subkultura sa England gaya ng mods at skinheads. Gayung may hibo ang ilan sa mga subkulturang ito ng subersyon at pagiging progresibo, ang polarisasyon sa mga mamayan ay nagbigay din ng pagkakataon para lumaganap ang mga grupong ultra-nasyunalistiko, pasista at neo-Nazi.

Ito marahil ang dahilan kung bakit ilan sa mga bagong dugo ng UK Cinema ay nagbabaliktanaw sa 80s England bilang mayamang inspirasyon para sa kani-kanilang mga gawa. Makikita sa bawat pelikula ang mga tema ng isolation, kawalang-pag-asa, depresyon, desperasyon at, sa kabilang banda, ang pagpupunyagi sa ng kawalang pag-asa. Pinagyayaman din ang bawat pelikula ng distinct na musika ng 80s England.

—

4) Starter for 10 (2006)

Bagamat nasa tradisyunal na pormula ng romantic-comedy, dinala ng first time director na si Tom Vaughan ang mga manonood sa isang nostalgia trip gamit ang musika ng 80s. Tampok sa pelikula ang pangunahing tauhang si Brian (James McAvoy, Atonement), na bagamat galing sa uring manggagawa, ay determinadong makapagtapos sa isang unibersidad at matupad ang pangarap ng kanyang ama na mapasali siya sa isang popular na quiz show. At tulad ng tradisyunal na rom-com, tampok sa pelikula ang pagkalito ni Brian kung sino ang iibigin sa pagitan ng nakaaalwang teammate na si Alice at ng aktibistang si Rebecca.

3) Control (2007)

Pinili ng tanyag na MTV director at videographer na si Anton Corbijn ang talambuhay ni Ian Curtis, nagpakamatay na bokalista ng bandang Joy Division, bilang unang pelikula niya. Sa paggamit ng black and white na sinematograpiya, nagawang ni Corbijn na ipako ang pokus ng manonood sa ligalig na kinasasadlakan ni Curtis (na magaling na ginampanan ng baguhang aktor na si Sam Riley) sa gitna ng biglang kasikatan at gumuguhong relasyon sa kanyang asawa (Samantha Morton).Tila elektrisidad na pinakawalan ni Riley ang kanyang rendisyon ng mga kantang pinasikat ng Joy Division na lalong nagpatingkad ng atmospera ng England sa unang bahagi ng dekada 80.

2) The History Boys (2006)

Tungkol ang The History Boys, ang patok na dula ni Alan Bennett, sa pagpupunyagi ng isang grupo ng mga matatalinong estudyante mula sa isang grammar school sa Sheffield, England na makapasok sa mga prestihiyosong unibersidad sa Oxford at Cambridge sa tulong ng kanilang mga dalubhasang guro sa general studies at history.

Sa pagiging diverse ng grupo, naipakita nina Bennett at Nicholas Hytner ang demograpiya ng lipunan sa England noong 1980. Umupa ang headmaster ng isang baguhang guro para kinisin ang kakayahan ng mga mag-aaral. Ipinakita sa magkasalungat na pamamaraan ng paghahasa at pagtuturo ang banggaan ng makaluma at makabagong kaisipan sa Inglatera sa dekada 80 kung kalian malaganap na ang halina ng kaisipang postmoderno.

1) This is England (2007)

Matagumpay na naisalarawan ni Shane Meadows ang hitsura ng 1980s England sa perspektibo ng 12-year-old na si Shaun (Thomas Turgoose). Matapos maulila sa amang namatay sa Falklands War, nakahanap ng pagtanggap si Shaun isang grupo ng mga skinheads. Unit-unting lumubog at namulat si Shaun sa kultura ng mga skinheads at sa reyalidad ng lumalaganap na ultra-nasyunalismo sa gitna ng krisis pang-ekonomya sa bansa.

Epektibong naipakita ni Meadows, gamit ang isang coming of age film, ang ugat ng rasismo at pasismo sa panahong ang Inglatera ay nasa gitna ng gerang agresyon laban sa Argentina. Pinagyaman pa ang pelikula ni Meadows di lamang ng paggamit ng angkop na musika ngunit maging ng mga documentary clippings ng mga kaganapan sa England at sa Falklands upang maisakonteksto ang kwento ni Shaun at ng kanyang mga kaibigan.

Itinanghal ang This is England na Best British Film ng Bafta (katumbas ng Oscars sa UK) para sa taong ito.

———-
*unang linya ng Please, please, please let me get what I want ng The Smiths

kay tagal na hinintay ng US ang pagkakataong ito. ilang beses na ring pinagtangkaan ng US/CIA ang buhay ni castro. sa kanyang pagreretiro, hindi raw siya namamaalam at manaatiling mabangis na kritiko ng imperyalismong US.

Estela Bravo’s documentary offers an affectionate,
in-depth portrait of the enduring world leader
who stood up to the U.S.

By Joanne Bealy

Over the course of the last 40 years, the CIA has tried to murder Fidel Castro with such frat boy antics as exploding cigars, poison pens, and arsenic-laced milkshakes.

Jesse Helms, North Carolina’s controversial, right-wing senator and co-sponsor of the Helms-Burton law that codified the U.S. embargo against Cuba, told Congress he didn’t care whether Fidel Castro left Cuba vertically or horizontally. “Let me be clear,” he shouted, “he will leave.”

With Helms retiring early in 2003 and Castro still unvanquished, it seems Jesse spoke prematurely. But what is this psychotic obsession the United States has with Fidel Castro? And why do we insist on demonizing the man hailed elsewhere as hero?

Addressing the United Nations

Estela Bravo’s new film puts it all in perspective. Born in New York nearly 70 years ago and resident of Cuba since 1963, Bravo is a self-taught director of 30 documentary films, many about Cuba. Her latest film, Fidel, was commissioned by Channel 4 in Britain, won the Distinguished Achievement for Excellence in Documentary Filmmaking from the Urbanworld Film Festival in New York, and played the Toronto International Film Festival to sold-out crowds despite the fact that it opened three days after the September 11 attack on New York and Washington. It has played in arthouses and repertory cinemas throughout the U.S.

After previewing the film, I have only one piece of advice: see it. Really. It makes no difference whether you’re for or against Castro, Estela Bravo presents us with a piece of history that we owe it to ourselves to see. Fidel is the definitive word to date on Castro.

“I would call this the untold story,” Bravo said in a recent telephone interview from New York. “As a close observer of the revolution and the man, I knew it was necessary to tell the story, especially given what’s being said in the United States.”

Fidel covers 40 years of the Cuban revolution and is unprecedented in providing its viewers with an understanding of Cuba and its leader. Ms. Bravo uses exclusive archival footage and a remarkable mix of interviews with Fidel. She includes such luminaries as Harry Belafonte, Aleida Guevera (Che’s daughter), Alice Walker, Ramsey Clark, Sydney Pollack, Angela Davis and longtime friend of Castro, Nobel Prize-winning writer Gabriel Garcia Marquez. We hear from journalists, both in Miami and Cuba, guerrillas who fought in the revolution, politicians, writers, musicians, scientists, old teachers, family and friends. There are priceless and touching exchanges between Nelson Mandela and Fidel Castro. Alice Walker, as only Alice Walker can, talks about her great admiration for the man then breaks off, puzzling over the fact that she’s heard he can’t dance.

With friend Gabriel Garcia Marquez

Philip Agee, former CIA agent, lends credence to the often summarily dismissed assassination stories. They began, according to Agee, with the most renowned of those attempts, the 1961 Bay of Pigs invasion in which President John F. Kennedy sent 1,400 Cuban expatriates onto Cuba’s shores. When Castro squelched the attack within 72 hours, what had been an overt war against the country became a covert war against Fidel.

basahin ang buong artikulo…

Pagbilang mo ng sampu, hubad na ang mga hanger sa nakabukas na cabinet. Nauna nang kumaripas ang anino palabas ng ibinagsak na pinto. At ang langitngit ng kalawanging gate ang tumapos sa usapan. At ikaw? Iniwan kang nagmumukmok ng kasawian sa iyong kwarto. “Not again,” sambit mo sa sarili. Sinu ba kasing nagsabi na ang pag-ibig na wagas ay katubusan sa mga nanampalataya dito? Pag-ibig ang marahang dampi ng balahibo sa pisngi. Ngunit pag-ibig din ang labahang susugat sa iyong leeg.

At bilang pakonsolasyon, nagluto ka ng paborito mong pasta. Nilabas mo ang pinakamahal na alak mula sa pantry. Sumalampak ka sa sopa. Inabot ang remote. Humarap sa telebisyon, at humanap ng karamay at kasalo sa pighati at kasawian sa mga tauhan ng masikip, mumunti at kwadrado mong mundo.

—

1. Separada (Chito Roño)

“I don’t need a parasite!” pagtatakwil ni Maricel kay Edu. Hindi nga ba’t pag-ibig ang parasitikong nabubuhay lamang sa dugo ng kanyang biktima? Sooner or later, ikaw ay masasaid, matutuyo, at wala nang maibibigay. At matatauhan.

2. Ang Pagdadalaga ni Maximo Oliveros (Aureus Solito)

“Balikan ang tamis at pait ng unang pag-ibig.” Growing pains. Hindi dysmenorrhea o tuli ang unang magpapasakit sa iyong puso(n), kundi ang unang pag-ibig na imposible’t di makakamit. Pag-ibig ang unang bahid sa inosente at dalisay mong puso.

3. Lost in Translation (Sofia Coppola)

Unibersal daw ang pag-ibig. Walang lenggwaheng katulad ng pag-ibig ang higit na nauunawaan ng bawat lahi sa mundo. Ngunit, sa tuwina, dayuhan ka pa ring sumusuong sa tuwing sinasambit mo ang mga mailap na katagang “minamahal kita.” O magawa nga bang pakawalan ito ng tikom mong mga labi?

4. Happy Together (Wong Kar Wai)

Pag-ibig daw ay ang pagtalon sa kawalang kasiguraduhan. O pagtayo sa bingit ng rumaragasang talon. Ngunit kung ang lahat ng ito’y tapos na, mamasdan mo ang sariling nagkalurayluray sa paghampas ng malupit na tubig mula sa taluktok ng bundok. At ang tanging maisasalba mo ay ang souvenir na table lamp kung saan ipininta ang pinakaiibig mong Iguaçu Falls.

5. Brokeback Mountain (Ang Lee)

“All we have is Brokeback Mountain!” Paano kung ang tanging saksi sa inyong pag-ibig ay isang di natitinag na bundok? Ito ba ay tanda ng inyong di nagmamaliw na pagmamahalan? O ng pag-iibigang walang patutunguhan?

6. Before Sunset (Richard Linklater)

Lagi’t lagi tayong may binabalik-balikan. Lagi ring may pinakamamahal at nakahihigit. Ngunit ang pinakamasakit ay ang katotohanang ang saglit na pag-ibig ay haplit lang na nanatili habambuhay. Pilit kang gumagawa ng karugtong katulad ng kapag ika’y nagising mula sa pananaginip. Pag-ibig nga ba ang epilogong isinusulat sa matagal nang tapos na kabanata?

7. Kung Mangarap Ka’t Magising (Mike De Leon)

Ang gamot nga lang ba sa sawing pag-ibig ay pag-ibig din? Pag-ibig ang kubling mga sulok kung saan nagtatago ang mga tulad mong may tinatakasang nakaraan at nagbabakasakaling makakasapat ang mga saglit at sandali.

8. In the Mood for Love (Wong Kar Wai)

Pag-ibig ang mga masisikip at marurungis na eskinitang magdadala sa iyo sa mga pagdududa. Ngunit ito rin ang tatahakin mo para matagpuan ang sarili. Dito mo madadarama ang mga mahihigpit na yakap na hindi mo magawang ibalik at ipadama. Saka mo ibubulong sa butas na ikinutkot mo sa katawan ng puno ang mga panghihinayang at pinakawalang pagkakataon.

9. Amores Perros (Alejandro Gonzalez Inarittu)

“Love’s a bitch.” Ang pag-ibig ay ang asong ulol sa interseksyon ng mga pagkakataon. Handa ka nga bang magkasala sa ngalan ng pag-ibig? Ano ang kaya mong talikuran? Magagawa mo bang pakawalan ang asong ulol mula sa pagkakatali nito sa poste? O ang pumaspas kahit sumindi na ang red light?

10. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (Michel Gondry)

Hindi natuturuan ang pusong umibig. Mas lalong hindi ito natuturuang lumimot. Walang tabula rasa pagdating sa pag-ibig. Pag-ibig ang mabagsik na virus na di maalis-alis ng Norton, AVG o ng Kaspersky. At ang tangi mo lang magagawa ay ang mag-reboot at mag-reformat.

—

Paglabas ng end credits, kukusutin mo ang namumugto mong mga mata. I-o-off ang TV at ang DVD player. Ililigpit ang naiwang kalat. Agad kang makakatulog dahil sa pagkalango sa isang bote ng red wine. At paggising mo sa umaga, matapos mong mag-shower, at habang nagkakape, masasambit mo sa sarili: “I’m ready for a new love.” Handa ka na uling pagdaanan ang lahat ng ito.

**pasintabi kina vj at dada, mga patron ng mga mangingibig

kina Sir Nick at Sir Rene, maraming salamat.

—

Tatlong Tula ni Monico Atienza

KAIBIGAN XIV

Bawat salita’t panalita
ay may teorya, maiteteorya;
maipaliliwanag, malilinaw,
ibig sabihin.
Pagtulang biseral o serebral,
meron din; di nakakaiwas
pati paglulubid ng buhangin.
Pagkapayaso ko’t tangkang tulain
sa silong teorya’y salikop din;
kundi nga, di na ta konsistent.
Salita’t panalitang nakararami,
di dapat pigilin dapat alamin;
mapaglimi, usisain.
Sila ma’y may sasabihin,
sinabi na nga—maging
ang pinakamunti, pinakamangmang.

Pigilin ang teorya’t pinatay mo sila.

29.VII.93

KAIBIGAN XV

May salita ang maliit at mangmang,
di lamang sa DESIDERATA—
sa totoo at lipunan man,
maniwala ka Kaibigan.

Mas madalas ay may puntirya,
nakaangklang kamalayan,
minumunti man, minamangmang.

May teorya nga’t pagteteoryang
tuntunga’y riyalidad,
bumabago at nagbabago
sa praktika ng buhay,
produksyon at pakikitalad;
di nga pormal dahil di akademiko,
di “panlibro” dahil panalita.
Ng kontekstong karanasang
sapupunan ng pagwika.

Ang sa aki’y panagimpan,
sa payasong paninimbang—
pagpilosopo ng mangmang.

29.VII.93

KAIBIGAN XXIX

Batas-buhay ang sigalot,
mula maliit tungong malaki
ng daigdig at lipunan:
wika mo nga kay Ibarra—
may nais ding pagbabago,
sistemang walang galit
bawat isa’y nasisiyahan;
Iyong mawiwika: ng langit sa lupa.

Di nagbait ang lipunan,
walang patid ang pagtugis
sa repormang ninanais.
hanggang dulo kung magngalit;
Walang pintong di pininid,
mga sinta’y pinagsakit;
hinati ang mga ina
mga ama’y pinipilan;
Kalupaa’y di naglangit
sa susog ng panaginip;
paghahari’y nagpatuloy.

Kalaguyo ang sigalot.

(kinuha mula sa pinoyweekly.org)

—

Tagulaylay ng Republika
(Sa SONA 2006)
Rene O. Villanueva

Bawat singasing ay lagim ang hatid ng motorsiklo –
Bawat sibad: luksang-lambong sa dinahas na panimdim!
Bawat ungol ng makina ay halakhak ng salarin
Ng estadong kumukutya sa konsensiyang tumututol
Sa kawalang katarungan, kalayaang isinangla.
Itong baya’y walang habas, walang awa kung gahisin!
Ayy!
Ilang buhay pa ang dapat ibuwis ng mamamayan?
Ilang hibla ng hininga ang dagliang puputulin?
Ilang murang pangarap pa’ng papaslangin nang pataksil?
Ilang dugo ang dadanak? Ilang ulit kukutyain
Ang daing ng abang bayang walang awa kung paslangin?
Ayy! Ayy!
Bawat haginit ng punglo’y malupit na kamatayan;
Bawat sibad na palayo, nakatakas na kriminal;
Bawat taksil na harurot – pagtakas ng motorsiklo;
Bagong utang nitong buktot na gobyerno ni Arroyo!
Panibagong kasalanan sa lugaming taong-bayan,
H’wag na h’wag lilimutin: Magbabayad ang may utang!
AY! AY! AY!
Pahirin na ang panimdim: dalamhati ay tiklupin.
Di luha ang magbabangon sa pinaslang nang pataksil.
Hindi panimdim ang tugon ng nabalo’t naulila –
Kundi suklam, galit, poot: nagpupuyos, maniningil.
Lahat tayo ay tumindig at marilag na usigin;
Buktot-taksil, pagbayarin! Araw na ng paniningil!
Ay! Ay! Ay! Ayy!

Mula sa “Subverso”, Mga Tula at Kuwento Laban sa Politikal na Pandarahas, publikasyong iglap ng CONTEND-UP

“Whenever death may surprise us, let it be welcome if our battle cry has reached even one receptive ear and another hand reaches out to take up our arms.”

- Che Guevara

Magpapasko rin noong nakaraang taon nang humahangos kaming sumugod ni B sa PGH para dalawin siya. Kahahatid pa lang ng ambulansya kay Sir Nick galing sa unang ospital na pinagdalhan sa kanya. Hindi pa siya naaadmit sa ospital kaya hindi pa siya nakakabitan ng aparato. Salit-salit ang mga dumalaw sa kanyang unyonista, guro at estudyante sa pagbomba ng hangin sa kanyang baga para makatulong sa paghinga niya. Sa oras na iyon, kahit bisperas ng pasko, hindi ko magawang magsaya. Umuwi ako sa aming iniisip pa rin siya. Pakiramdam ko kasi hindi na magtatagal si Sir Nick.

Pero lumipas ang mga araw, linggo at buwan, tila ba mahigpit pa rin ang kapit ni Sir Nick sa buhay. Tila ba itong huling laban niya ay hindi rin niya magawang isuko katulad ng marami pang laban na kanyang sinuong. Hindi siya yumukod sa gitna ng Sigwa ng Unang Kwarto. Hindi siya natinag ng diktadura ni Marcos. Hindi siya naigupo ng tortyur at pagkakakulong. Hindi siya napatumba ng ambush.

Pero mahirap kalabanin ang panahon. Pero nagawa ni Sir Nick. Pero hanggang saan lang ba kayang ilaban ng mortal ang kanyang buhay? Lumisan siyang hindi isinusuko ang anumang laban. Hindi malilimot ang mga alaala, aral at labang iniwan ninyo sa amin.

Salamat Sir Monico Atienza. Propesor. Manunulat. Aktibista. Rebolusyonaryo.

—

Lifewatch
by Edel Garcellano

(for Monico Atienza)

I

A day before Christmas
& he lies comatose
at Mary Chiles.
Is it a way of forgetting
how long he has waged
war against the empire,
or the body now refuses
what the mind perseveres?
He doesn’t even know
he’s taking a long nap -
Something probably
he has dreamed of
after all those exhausting years.
His friends keep vigil.
That’s all they can do.
If only the gates of the universe
will open & disgorge
angels to tell them
the real score.
But his circle is used to waiting:
A revolution is a handiwork
of patience.
It will go on without Nick.
But it’s impossible to imagine
the future without him.

II

He is not your kind of poet.
His language smells
of the elemental earth,
wind & fire
& harvest of fruit trees
by men & women huddled
at the edge of the land
talking of the coming of the rain.
He knows the city
like the palm of his hands
but he wouldn’t text
of the dark alleys
& the secret meetings
of angry hearts
who defy the state holocaust…
He doesn’t have to write his poems,
really.
He lives them anyway.
He is not your kind of poet.

III

Too light is the crown
on the heads
of young bucks
who croon about their secret pains;
too cheap is the applause
of state lackeys that grates their ears;
& too brittle
are the plaques that adorn their walls.
Poetry takes a long, long time.
Like life itself.
A neat lesson for those
who claim the title
so quickly, so easily.

IV

He has an eye for beauty,
of course
but he would quip about it
in a low voice
as if such were a difficult struggle…
He would laugh,
as though to rub an aching bone
of impossible desires.
Does he know the limits
of his passion?
But his persistence
to change the order of things
envelopes all.

V

The prognosis is grim:
The damage is extensive;
he’ll be a vegetable
if he survives.
She assures that a fund drive
would be initiated by comrades & friends…
Yes, it’s flailing at the moon.
If God is history
there must be something about it
that escapes our mortal reasoning.

VI

The rememberers
who turn tears into guns
& words into a hand
over our hearts
dare not utter
a word of comfort nor pain:
Silence is all
before so much grief.

VII

How does one weigh a life?
“As heavy as a mountain,
as light as a feather?”
The state will not honor him.
The imperialists & fascists
will shrug their shoulders.
The academe will sigh in relief.
His friends will huddle in a corner
thinking among themselves
how brief is life
when nights are long
& sleep does not come.

VIII

He stirs from his deep sleep,
as though the waves
that carry him floating on the river Lethe
inside his head
have tickled his ears.
But he’s not listening.
The Gods are merciful.

IX

(Nexus)

He explains,
as though before a jury,
why he couldn’t make it
to Mary Chiles:
“It is not,” he avers,”so much
the fear of setting foot
at the hospital
where he would smell the strange
eucalyptus fragrance
of death
as the terror that he couldn’t handle
seeing him
at his most vulnerable:”
O Schodenfreude!

He missed his father’s
death throes by a few hours.
But probably it was by some crazy design:
He sees him still very much alive
in his mind.
The illusion must persist.

sa loob ng 2 araw, tinapos kong panoorin ang infernal affairs trilogy. swerteng nakakuha ako ng kopya sa community pirata sa highway (to boot, kasama pa sa 22 in 1 dvd ang the godfather trilogy, american history x, traffic atbp., ansaya!). adapted sa istorya ng unang infernal affairs ang 2007 oscars best picture na the departed (na kasama din sa nabili kong dvd). pero personal kong paborito ang infernal affairs 2 na prequel ng naunanng pelikula kahit na hindi it tumabo sa takilya at ng awards.

sa mga di pa nakakakapanood ng the departed, ang pelikula tungkol sa pagtatanim ng mga espiya ng mga puwersa ng kapulisan at triad sa grupo ng isa’t isa. higit akong nagandahan sa infernal;l afffairs kaysa the departed dahil sa mas malalaim nitong tinalakay ang saloobin ng mga tauahan at ang konsepto ng “inferno” o hell. ipinakita sa pelikula na walang tao conscious na nagnanais na malubog sa kumunoy ng impyerno. ngunit ang mga pinili nating panig ang nagtatakda ng lugar natin sa kasaysayan. naisip ni ming (andy lau) na sana siya na lang ang good cop (tony leung).

isa lang naman siguro ang puna ko sa infernal affairs series: sa huli, denial ito ng katotohanang sistematiko at entrenched sa isang colonial gov’t (ipinakita pa nito ang hong kong handover nung 1997) na nagpapanatili subservience ng mga nasa gubyerno sa colonial masters. na iilan lang ang bugok sa pamahalaan at maari silang alisin. pero ang totoo ay systemic at systematic ang violenece and corruption sa pamahalaan sa isang kapitalistang lipunan (perfect example ang hk bilang isa sa mga tampok na globalization centers sa timog silangang asya).

malinaw ang tema ng pelikula, kapag tinahak mo ang landas patungong impyernmo, there’s no turning back. point of no return sabi nga ni carina lau. at literal ngang translation ng mandarin title ay “the non-stop path.”

—

katatapos ko lang manood ng babae sa breakwater. malagim at nakaririmarim ang ipinintang hitsura ng maynila sa pelikulangito ni mario o’hara. hindi miminsan na inihalintulad sa impyerno ang kamaynilaan dahil sa lumalalang kahirapan, gayundin ang karahasang inihahasik sa kanayunan.

—

hindi man ako sang-ayon sa military take over, lehitimo ang panawagan nina trillanes at lim sa makati seige na naganap kanina. hindi matitigil ang mga agnitong uri ng pagkilos at sitwasyon hangga’t nakaluklok si gloria arroyo sa malakanyang. lalung lumalala ang mga ksalanan ni gloria habang tumatagal siya sa pusisyon at habang desperado niyang pinuprotektahan ito. long overdue na ang resignation.( putcha, naunahan ko pa siya.) matagal nang hinusgahan ng kasaysayan at ng taumbayan si arroyo.

—

silent night.

ipinatupad ni arroyo ang curfew sa gabing ito. higit pa lang mas madilim ang gabi kapag tahimik ito. hindi ako makatulog.

…eto siguro ang bersyon ng mga kritiko ng fast food industry ng slogan na “there’s blood in your coffee.”

Bukod sa literal na pakahulugan ng “shit,” higit na nakaririmarim ang ibang napalalaman sa mga sandwich bukod sa hamburger patties. Illegal migrants, unfair labor practices, sexual harassment, corporate accountability, improper nutrition at iba pa ay ilan lamang sa mga isyung tinalakay ng pelikulang Fast Food Nation ni Richard Linklater. Naging katuwang ni Linklater sa proyektong ito si Eric Schlosser, ang sumulat ng librong Fast Food Nation: The Dark Side of the All-American Meal.

Maraming nag-aakusa na dahil fictionalized ang pelikula, nalalabusaw daw ang talim at talas nang libro ni Schlosser. Pero hindi naman naging ganito ang tingin ko. Sa tingin ko, nabigyan ng pelikula (oopppsss, wala palang point of comparison kasi di ko pa nababasa ang libro) ng human (at animal) face ang mga isyung inilantad ni Schlosser sa libro.

Naging malinaw sa akin kung bakit big deal ang usapin ng fast food industry hindi lang sa US, maging sa mga third world countries tulad ng Pilipinas. Ang industriyang ito, tulad ng iba pang industriya, ay manipestasyon ng krisis ng global capitalism. Tulad ng iba pang basic necessities ng tao, kapag nilangkapan ng kapitalismo at konsumerismo ang pagkain, higit itong nakasasama sa human race kaysa nakatutulong ito.

Isa pang bagay na na nagustuhan ko sa pelikula ay ang recurring theme ni Linklater na suburban life. Tampok sa pelikula niyang subUrbia ang pagusbong ng komersyo sa suburban communities sa porma ng mga mall (parang marikina ito ah!) at fast food chain habang napag-iiwanan ang kalagayan mga mismong mamamayan ng komunidad. Ipinakikita ni Linklater ang animo’y “trapped” o walang patutunguhang mga buhay ng mga kabataan sa suburbia. Ito ang kakatwa sa isang “borderless world” at may ilusyon ng mobility dahil sa na rin sa pag-unlad ng teknolohiya. Mukhang usapin pa rin ng FOP (forces of production) at ROP (relations of production) ang kahahantungan ng usaping ito.

Ngayon lang din ako nakapanood ng isang mainstream na pelikula na may call to action. Pinakita rin nito ang tila defeatism sa disorganisadong mga aksyon sa pagsusulong ng adbokasya. Bahagya ring pinahagingan ng pagkutya ng pelikula ang Patriot Act bilang represibo at di makatuwirang batas.

Isa rin sa kinatuwa ko sa pelikula ay ang pagtatahi ng isyu ng human rights at animal rights. Madalas kasing pagbanggain ang mga isyung ito. Pero ang malinaw ay sa age ng late capitalism, dispensable ang rights ninuman, hayop man o tao, para sa ganansya at tubo.

Tama nga ang catchphrase ng pelikula, “the truth is hard to swallow.”

Injustice (by kr guda)

De Quiros, in his new column, joins the chorus of applause for the Dutch government’s arrest of Jose Maria Sison. He says this: “If it is true that Sison has committed these crimes—and there are witnesses aplenty, not the least of them the widows of the dead, to testify so—then his arrest is indeed a giant step toward peace, a victory for justice and the rule of law. Then there is indeed every reason, from the perspective of freedom, human rights, and all that democracy holds sacred, to be very excited about it.”

What’s wrong with this statement?

De Quiros apparently is not even sure that Sison commited the crimes – if they were indeed crimes – imputed upon him. My previous entry argues that the accusation goes against reason, and that people who only give credence to such accusations either: (1) dislike Sison and the national democratic movement, like De Quiros and the Inquirer; (2) or is politically-motivated to prosecute Sison, like the Dutch, US and Philippine governments.

How on earth can prosecuting Sison for really, really flimsy charges ever be a “giant step toward peace and the rule of law”? How can De Quiros conscientiously approve of the arrest when he is not even sure of Sison’s guilt?

The question that should be asked is: Given the military record of both Tabara and Kintanar, is the killing of Kintanar and Tabara a crime at all? As legitimate combatants (i.e. engaged in armed confrontations) in the civil war between the Philippine government and the CPP-NPA-NDFP, they should have very well known that they were legitimate targets by their enemies.

The problem with this state – whose ideological framework De Quiros embraces – is that when its armed agents kill enemy combatants (i.e. NPA, MILF, MNLF), there is no crime, only casualties. But when enemy combatants kill soldiers (i.e. killing of 12 Marines in Basilan, and killing of Kintanar and Tabara), they cry out to the heavens for justice, demanding and enforcing the arrest of those enemy combatants.

Joma is not even a combatant. Yes, he is the chief political consultant (not in quotation marks, as De Quiros so maliciously writes) of the NDFP, representing the revolutionary organizations, including the NPA, that are directly engaged in combat. But precisely because he is a consultant to a party to peace negotiations that we must make the distinction. This is precisely the rationale behind the Joint Safety and Immunity Guarantees that both the Philippine government and the NDFP signed: negotiators cannot be targetted in the armed conflict. They are there precisely to end the armed conflict.

Let us grant for a moment, though, that Joma, is indeed a combatant, and that he did order the killing of Kintanar and Tabara. If the widows of Kintanar and Tabara indeed feel that they have been wronged and that their spouses were unjustly killed by the NPA – who in turn declared they did so to punish them – the first thing that they should have done is to file a complaint in the Joint Monitoring Committee for the implementation of Carhrihl (Comprehensive Agreement for the Respect for Human Rights and International Humanitarian Law). This is the organ, composed of representatives of both the Philippine government and the NDFP, which monitors violations of the agreement signed by both parties declaring their respect for internationally-recognized human rights laws and standards.

Filing a complaint in either the Philippine or Dutch courts goes against the very spirit of this landmark agreement. The NDFP, which claims to have its own judicial system, does not recognize Philippine or Dutch laws. But it declares commitment to Carhrihl. How can the widows make the NDFP accountable under a system that the latter does not recognize? The right thing to do is to make the NDFP accountable under this agreement that it committed itself to.

This is precisely why the NDFP says arresting Joma virtually kills the peace talks. The Carhrihl was signed by both parties as a step towards eventual cessation of hostilities. In assisting in the arrest of Joma, the Philippine government flouts the agreement.

“Frankly, I don’t understand what people are doing marching in the streets, banging heads with fully shielded and truncheon-wielding cops, to protest Sison’s arrest,” writes De Quiros. But of course, the militants have every reason to march in the streets to protest the arrest. Joma is a patriot, someone who spent his entire life for a revolutionary cause. He is innocent of the charges. He is being politically persecuted. The question is why De Quiros is not out there with the ralliers.

A quote from Pastor Martin Niemoller after the Second World War that De Quiros might have used before might be of use to him now: “First they came for the Communists, and I didn’t speak up, because I wasn’t a Communist. Then they came for the Social Democrats, and I didn’t speak up, because I wasn’t a Social Democrat. Then they came for the Trade Unionists, and I didn’t speak up, because I wasn’t a Trade Unionist. Then they came for the Jews, and I didn’t speak up, because I wasn’t a Jew, Then they came for me, and by that time there was no one left to speak up for me.”

Avid readers of De Quiros’ column know by now his distrust of Jose Maria Sison, and by extension, the national democratic movement. He is entitled to his opinions. But to applaud the arrest and trampling of the rights of a man whom he is not sure is guilty in the first place but nevertheless dislikes is a betrayal of the very thing he claims to fight for:

Justice.

pag nakakapanood ako ng the simpsons, hindi pwedeng hindi ko maalala ‘yung isang byernes na bumaha sa amin nung grade 2 ako. tumirik yung kakaragkarag na kotseng minamaneho ng nanay ko kaya pinasundo niya ako sa pinsan ko. at bilang malilimutin, nasa bahay na kami nung napansin kong naiwan ko pala sa parking lot yung bag ko. kaya bukod sa pag-tow sa kotse, na-hassle din ang mga magulang ko para balikan ang naiwan kong bag sa school. at habang nagaganap ang patung-patong na kamalasan na iyun, prenteng-prente akong nanonood ng mga noo’y isa sa mga unang episode ng the simpsons. lampas 15 taon na palang nung nangyari yun. ngayon ko lang din na-realize na antagal pala bago nagkaroon ng movie version ang paborito kong cartoon–17 years. pero magkagayunman, hindi pa rin tumatanda sina bart at lisa, hindi pa rin nagdidivorce sina marge at homer, at di pa rin nakakapagsalita si maggie ( at may subo pa ring pacifier si maggie. pero antabayanan ang first word niya sa history ng the simpsons).

di naman nasayang ang paglalakad ko sa ulan papunta sa community cinema (hehehe) sa may amin para manood ng the simpsons movie. wala pa ring nagbago, andun pa rin yung biting sarcasm at pagtalakay sa mga nagbabagang isyu sa amerika (nagawa ko pa ngang i-connect sa anti-terror bill ang pakahulugan sa pelikula, hehehe). and i must say, i really love it. at mabuti na nga lang mag-isa lang ako sa row, kasi iyak lang ako nang iyak sa kakatawa at sa nostalgia.

eto, ang isang glowing review ni peter bradshaw ng the guardian. at eto naman ang isa pang blogentry tungkol sa pelikula.